19e eeuwse pui 
De karakteristieke voorgevelpui is het enige onderdeel van het pand uit de 19e eeuw dat na de restauratie behouden is gebleven. Het achterliggende pand is teruggebracht naar zijn oorspronkelijke 17e eeuwse structuur. De slanke pui is gestabiliseerd met een frame van stalen u-profielen en verankerd op de nieuwe fundering. Door de accurate plaatsing van het frame kan deze stutconstructie aan de binnenkant worden voorzien van een houten bekleding, ontworpen als geabstraheerde variant van vergelijkbare historische aftimmeringen.  
 
kap 
De historische kap is ontdaan van asbest en allerlei aftimmeringen aan de binnenkant, om de originele spantconstructie weer zichtbaar te maken. De kapconstructie is gerestaureerd met behoud van zoveel mogelijk oorspronkelijk materiaal. De oud-hollandse pannen zijn teruggelegd op een nieuw aangebrachte isolatielaag en grenenhouten dakbeschot. Het iets verhoogde dagvlak sluit met een verholen goot aan op de kopgevel.  
 
kleur bekennen 
Voor de kleuren van het gevelschilderwerk gaf de masterscriptie ‘Kleur doet leven - een onderzoek naar het historisch kleurgebruik op zestiende en zeventiende eeuwse gevels in Amsterdam’ van Nora Leljen, Universiteit van Utrecht, aanleiding om af te wijken van de conventionele praktijk van witte kozijnen en donkere ramen. Grote contrasten van licht en donker zijn in de hedendaagse architectuur heel gebruikelijk. Voor historische panden kan die felheid een zekere vervlakking van de details tot gevolg hebben. 
 
MIR architecten heeft tal van kleurstellingen van Amsterdamsche panden uit dezelfde ontstaansperiode in kaart gebracht en het samenspel van kleur, metselwerk en architectonische details bestudeerd. Het resultaat is een uitgesproken kleurstelling die de verfijning van de historische gevel met een schilderachtig palet benadrukt en ondersteunt. Deze verdieping heeft geleid tot een vervolgopdracht voor een pand uit 1928.  
 
MIR079.1  MIR079.2  MIR079.3  MIR079.4  
Deze pagina bevat meer afbeeldingen